خدايا...
تو مسئولی خداوندا مرا بی آنکه خود خواهم اسير زندگی کردی..
کدامين دست جز دست تو غم ريزد به کام من
چرا شد قرعهء محنت بنام من
که حتی نيمه شبها اشک غم ريزم بپای تو
به اميد صفای تو ... به اميد دوای تو ...
خدايا عاصی و خسته به درگاه تو روو کردم
نماز عشق را آخر به خون دل وضو کردم
دلم ديگر به جان آمد در اين شبهای تنهايی
بيا بشنو تو فريادی که پنهان در گلو کردم
دلم ديگر به جان آمد در اين شبهای تنهايی
بيا بشنو تو فريادی که پنهان در گلو کردم
خدايا گر تو درد عاشقی را ميکشيدی
تو هم زهر جدايی رو به تلخی ميچشيدی
اگر چون من به مرگ آرزوها ميرسيدی
پشيمون ميشدی از اينکه عشق رو آفريدی
پشيمون ميشدی از اينکه عشق رو آفريدی
بگو هرگز سفر کردی سفر با چشم تر کردی
کسی را بدرقه با اشک تو با خون جگر کردی
ز شهر آرزوهايت به ناکامی گذر کردی
گل اميد تو پرپر به خاک رهگذر کردی
خدايا گر تو درد عاشقی را ميکشيدی
تو هم زهر جدايی رو به تلخی ميچشيدی
اگر چون من به مرگ آرزوها ميرسيدی
پشيمون ميشدی از اينکه عشق رو آفريدی
پشيمون ميشدی از اينکه عشق رو آفريدی ...
تو را من چشم در راهم نه مثل شعر نیمایی